MVP του Ευρωμπάσκετ λοιπόν ο Χουάν Κάρλος Ναβάρο. Δίκαια; Πέρα από κάθε αμφιβολία, λέει η στήλη.
Statistical Leaders
Υπάρχουν πολλές αρετές στο σύγχρονο μπάσκετ, σίγουρα πολύ περισσότερες απ'ό,τι 10 και 20 χρόνια πριν. Διαμαντίδης και Χριάπα ξεχωρίζουν χρόνια ως παίχτες-ορχήστρα, με εξαιρετικές επιδόσεις σε 3 και 4 τομείς του παιχνιδιού. Στο ζωγραφιστό Γκασόλ και Κρστιτς σε κάνουν να ξεχνάς το θέμα. Απλά τους βάζεις μέσα και λυπάσαι τους αντιπάλους. Πάρκερ και ΜακΚάλεμπ οργανώνουν και σκοράρουν το ίδιο εύκολα και καλά. Μεγάλος συνδυασμός-βάλσαμο για την θέση του point guard. Ο Τουρκσάν κι ο Κέιμαν μαζεύουν τα ριμπάουντ σα στραγάλια: μην ξεχνάτε το εύκολο ριμπάουντ είναι ο μισός αιφνιδιασμός. Όλοι οι προηγούμενοι όμως χρωστάνε στο Ναβάρο. Όλοι οι προηγούμενοι προτιμούνται από τους προπονητές, ενώ για τον Ισπανό ο κόσμος πληρώνει εισιτήριο.
Έντι το πιστόλι
Ο Ναβάρο είναι παλαιάς κοπής shooting guard. Είναι σκόρερ με την αυθεντική έννοια της λέξης. Δεν κάνει άλλες δουλειές στο γήπεδο, όχι γιατί δεν μπορεί, αλλά γιατί δε θέλει. Προσπαθώντας να βγει από τα σκριν δε μένει στην ταχύτητά του: αρκετά συχνά θα σταματήσει, θα γυρίσει προς τον αμυντικό, θα τον πατήσει λίγο ή θα τον σπρώξει ελαφρά στην κοιλιά και θα ξαναφύγει, για να κερδίσει το ένα δευτερόλεπτο που χρειάζεται. Όπως κάποτε ο "φαστ" Έντι Τζόνσον ζούλαγε τα καρύδια του Φράνκι πριν ξεκινήσει για το baseline screen, στους τελικούς της Α1!
Προσωπικό στοίχημα
Η δουλειά του Ναβάρο δεν είναι απλώς να σκοράρει, αυτό άλλωστε το κάνουν και όλοι οι υπόλοιποι είτε στην Μπαρτσελόνα, είτε στην εθνική Ισπανίας. Ο Ναβάρο δημιουργεί από το τίποτα, σκοράρει από εκεί που δεν το περιμένει ο προπονητής, οι αμυντικοί, πολλές φορές κι αυτός ο ίδιος. Οι πανηγυρισμοί του στα καλάθια που "παραπατάει" με τα Σκόπια και τους Γάλλους, δεν είναι για το καλάθι το ίδιο. Άλλωστε η διαφορά είναι και στις 2 περιπτώσεις σε επίπεδα ασφαλείας. Ο Ναβάρο δοκιμάζει ακόμα πιο δύσκολους τρόπους να "γράψει" και χοροπηδάει από τη χαρά του (τσεκάρετε μορφασμό στη φωτογραφία), γιατί αποδεικνύει στον εαυτό του ότι "κι αυτό το'χω".
Κάπως έτσι έκανε και με το NBA. Δε θυμάμαι άλλο μπασκετμπολίστα (και αθλητή ακόμα) που έκανε στην κυριολεξία το καπρίτσιο του σε αυτό το επίπεδο, αδιαφορώντας για καριέρες, πορεία και σταδιοδρομία. Πήγε να παίξει στην ομάδα του κολλητού του, να αποδείξει στον εαυτό του ότι μπορεί και στο NBA, το έκανε κι αφού βαρέθηκε, έφυγε. Ενδιάμεσα είχε φύγει κι ο κολλητός, οπότε δεν είχε πλέον πλάκα.
Εισιτήριο
Φέτος για πρώτη φορά η στήλη θα εξοπλιστεί με Nova. Στο 40% γίνεται γιατί πλέον όλο το πρωτάθλημα (?) της Super League περνάει στη συνδρομητική πλατφόρμα. Το άλλο 10% είναι ταινίες και σειρές - κάπως πρέπει να ικανοποιηθεί για το έξοδο και η συμβία. Το υπόλοιπο 50% είναι το εισιτήριο που θα πληρώσω ως φίλαθλος για την Ευρωλίγκα ειδικά, τη σπυριάρα γενικότερα και τους καλύτερους πρωταγωνιστές της. Για κάτι τύπους δηλαδή σαν το Ναβάρο.
γενικά,