Η Εθνική αύριο (σήμερα) θα παίξει με τη Σερβία και δε μου καίγεται καρφί. Για πρώτη φορά από το 1987 που ξεκίνησα να βλέπω μπάσκετ, νιώθω τόσο γεμάτος από την Εθνική όσο φέτος το καλοκαίρι. Τόσο που για πρώτη φορά στα χρονικά θα παρακολουθήσω τον αγώνα πιο άνετος κι απ'ό,τι σε φιλικό, χωρίς να μ'ενδιαφέρει πόσο θα έρθει το σκορ, ποιος θα κερδίσει, ποιος θα πάει στους Ολυμπιακούς και ποιος θα μείνει σπίτι του.
Παλιές αγάπες
Η Εθνική που έμαθα εγώ ν'αγαπάω μετά το '87 δεν είχε ποτέ μεγάλους σουτέρ. Με την εξαίρεση του Γκάλη δεν είχε ποτέ καλαθομηχανή. Τίμιος ο Καμπούρης, τιμιότερος ο Φασούλας, οδοστρωτήρας ο Σχορτσιανίτης, αλλά ψηλό του βεληνεκούς του Γκασόλ, του Ντίβατς και του Σαμπόνις, ποτέ δε χαρήκαμε. Ο Παπανικολάου πηδούσε ψηλά, αλλά όχι ψηλότερα από τον Μπατούμ (τονίζω το "ου"). Ο Κορωνιός έβλεπε γήπεδο, αλλά ο Τζόρτζεβιτς το διάβαζε. Για κάθε θέση που έπαιζε καλά ο Γαλακτερός, ο Κούκοτς έπαιζε μια παραπάνω. Είχαμε όμως αυταπάρνηση, αυτοθυσία, τσαμπουκά και ψυχή, πράγματα πιο σημαντικά όταν το παιχνίδι δεν είναι για σένα μόνο 40 λεπτά I love this game, αλλά κάτι που κουβαλάς μαζί σου και την επομένη, κάτι που σε καθορίζει ανεξάρτητα από τις νίκες, μια ταυτότητα φτιαγμένη από εμπειρίες κι όχι αποτελέσματα.
Η ντροπή
Η αρχή του τέλους ήταν όταν μετά την επιτυχία του Βελιγραδίου φούντωσαν οι διαμάχες του Λάζου με το Βασιλακόπουλο, όταν η Εθνική μετατράπηκε σε άρμα συνδικαλισμού. Συνεχίστηκε πέρυσι, όταν ο Τσαρτσαρής έβγαζε Φιλιππικούς για αυτούς που τρώνε ψωμί στην Ελλάδα και στην Τουρκία διάλεγε αντίπαλο στα τελικά, μήπως πάρει ένα μετάλλιο και φάει λίγο ψωμάκι παραπάνω. Ενδιάμεσα ο Παπαλουκάς μπερδεύτηκε, νόμισε πως η Εθνική είναι καφετέρια και πηγαινοερχόταν διστακτικά. Ο Διαμαντίδης αποφάσισε ότι στα 31 αρκετά ίδρωσε τη γαλανόλευκη - σταματάει άλλωστε και ο Φράνκι, μεγαλώνουν οι ανάγκες στον ΠΑΟ. Ο Τσαρτσαρής παράφαγε ψωμάκι και φούσκωσε. Μαυροκεφαλίδης και Σχορτσιανίτης ένιωσαν ριγμένοι - αλλά εξυπνόπουλοι - και ξεπέζεψαν κι αυτοί.
Αποστολή ανάγκης
Η φετινή ομάδα φτιάχτηκε στο πόδι, κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή. Βασικά της συστατικά ήταν ουσιαστικά τα περισσεύματα, όπως λέει κι ο φίλος μου ο Άλκης. Είναι μια ομάδα, η οποία στο ξεκίνημα της προετοιμασίας αριθμούσε 2 έτοιμους παίχτες πρώτης γραμμής (Ζήσης, Φώτσης), 2-3 δεύτερης (Βασιλειάδης, Μαυροειδής, Παπανικολάου) και κάμποσα στοιχήματα. Πιθανολογώ δε ότι εάν ο Μπουρούσης δεν είχε την ιστορία με το φαρμακοποιό-πεθερό του, θα φρόντιζε το χτυπημένο του χέρι και θα προσπαθούσε να ανακτήσει ύπνο στις διακοπές. Η ομάδα είναι ουσιαστικά ένα αστείο, με παίχτες που ακόμα και σε επίπεδο Α1, είναι στην πλειοψηφία τους συμπληρωματικοί.
Δεν πειράζει. Με πολύ Ηλία Ζούρο και μπόλικα από τα συστατικά Επίσημης Αγαπημένης, το σύνολο έβγαλε υγεία, ψυχή, τσαμπουκά και τώρα στα τελειώματα κύρος! Τρελαίνομαι που βλέπω τον Ξανθόπουλο να σκάει όταν κάνει λάθος. Συγκινήθηκα όταν είδα στα φιλικά το Χαραλαμπίδη να προσπαθεί να κερδίσει μια θέση στη δωδεκάδα στα 35! Ο Μαυροειδής δηλώνει ότι η αποστολή του είναι να βοηθάει σε τρίλεπτα και χαμογελάει σαν να πήρε μεταγραφή στους Λέικερς. Ο Φώτσης παίζει για τρεις στο "4", ο Παπανικολάου βρίσκει κινήσεις που έχει να κάνει από τις μικρές Εθνικές και ο Κουφός τα βάζει με όλους και με όλα σα να μη συμβαίνει τίποτα. Στο τέλος κάνει δηλώσεις με σπαστά ελληνικά, πασχίζοντας να βρει την ελληνική λέξη για το transition. Δεν πειράζει Kostas.
No limits
Όλα αυτά τα νιώθω λίγο ασαφώς από την αρχή του τουρνουά, απόψε όμως όλα έκαναν κλικ με μια δήλωση του συγκλονιστικότερου όλων, του Νίκου Ζήση. Ο αγώνας με τη Γαλλία έχει τελειώσει κι ο Ζήσης ομολογεί στο Βαγγέλη Ιωάννου λυπημένος ότι "αυτό που μάς έλειψε για να κερδίσουμε είναι ότι δεν καταφέραμε να ξεπεράσουμε τα όριά μας". Αυτό κυνηγάει η Εθνική στη Λιθουανία. Όχι την εξάδα, όχι τον τελικό, όχι τα μετάλλια. Να ξεπεράσει τα όριά της. Και μαζί να μας επιτρέψει να ταυτιστούμε ξανά με κάτι γενναίο!
Ανυπομονώ από τώρα να ξαναδώ τον Κουφό. Δεν έχω χορτάσει Μπράμο, Ζήση, Καϊμακόγλου και Καλάθη. Αναρωτιέμαι πώς θα δέσουν μαζί τους Σπανούλης και Περπέρογλου και σε καμία περίπτωση οι λοιποί κηφήνες για τους οποίους εύχομαι να μην ξαναδώ με το εθνόσημο.
Ο Τεόντοσιτς μπορεί να βάλει σαράντα πόντους. Ο Κρστιτς άλλους τόσους. Ας μην πάμε στους Ολυμπιακούς, σιγά το πράγμα, δε μου καίγεται καρφί. Εγώ ξανακαψουρεύτηκα την Εθνική και μέχρι την επόμενη διοργάνωση θ'ανυπομονώ και θα γουστάρω. Όπως το '87!
ευρωμπάσκετ 2011, εθνική