Μέσα Νοεμβρίου πια και οι αιώνιοι έχουν δώσει γεμάτους 8 αγώνες (πλην Κυπέλλου), δείγμα ικανό για αξιόπιστα συμπεράσματα.
Ο πρωταθλητής
Ελλείψεις
Ο ΠΑΟ επιβεβαιώνει σε κάθε αγώνα αυτά που γράφαμε από το καλοκαίρι. Εμφανέστατες μέχρι τώρα οι αποχωρήσεις, κυρίως των Πέκοβιτς-Σπανούλη. Το ρόστερ των πρασίνων στερείται της παρουσίας του Σέρβου στη ρακέτα, όπου (ειδικά πέρυσι) ήταν σημείο αναφοράς. Ο Μάριτς είναι πιο στατικός, λιγότερο γρήγορος στα τελειώματα, ενώ υπολείπεται και σε δύναμη, αλλά και ευστοχία σε βολές. Σε καμία περίπτωση δεν είναι κακός, απλά είναι το αντίστοιχο με το να χάσεις μια Ferrari και να σού πάρουν μια BMW. Η απουσία του Σπανούλη φωνάζει, τόσο στο αμυντικό, όσο και το δημιουργικό κομμάτι, αφού ακόμα και όταν ο Διαμαντίδης είναι στο παρκέ, από την επίθεση του ΠΑΟ λείπει το drive.
Προσθήκες
Από την άλλη, η παρουσία του Σάτο μέχρι τώρα είναι καταλυτική. Ο Αφρικανός στην κυριολεξία κάνει τα πάντα στο παρκέ, λειτουργώντας ως ένας δεύτερος Διαμαντίδης στους forward. Δεν είναι τυχαίο ότι και οι δύο μαζί δε λείπουν ποτέ από το παρκέ! Σουτ, διείσδυση, ασίστ, άμυνα (περισσότερο και λιγότερο καθαρή) και το κυριότερο μηδέν γκρίνια, φτιάχνουν την εικόνα του παίκτη-πρωταγωνιστή, τον οποίο ουσιαστικά δώρισαν οι αφοί Αγγελόπουλοι στους πράσινους. Έτσι όμως γράφεται η ιστορία. Η ακόμα πιεστικότερη άμυνα, η άνοδος του Περπέρογλου (ο οποίος ουσιαστικά έχει πάρει τις περισσότερες προσπάθειες του Σπανούλη) και η ολοκλήρωση της μεταμόρφωσης του Νίκολας σε εργαλείο πολυτελείας συνθέτουν το φετινό αριστούργημα του μαέστρου Ομπράντοβιτς.
Προσοχή
Μελανό σημείο στο όλο οικοδόμημα είναι η λειψανδρία στα guard. Καλάθης + Τέπιτς δε συνθέτουν ούτε μία αξιόπιστη λύση, πόσο μάλλον 2. Και μπορεί η Εφές να είναι πανηγύρι και το ΟΑΚΑ να φλέγεται, αλλά σε δυσκολότερες έδρες ή/και απέναντι σε καλύτερους αντιπάλους, θα εμφανίζονται φαινόμενα Λουμπλιάνας. Νομίζω πως ο Ζοτς νιώθει αρκετά εκτεθειμένος από τον Τέπιτς και αρνείται πεισματικά να φορτώσει το budget, αλλά με εικόνισμα στην Παναγιά την Κανάλα να φυλάει το Δημητράκη από τραυματισμούς, προκοπή δε γίνεται. Υπόγραψε κι ο Μου-Μου στην Ουνικάχα...
Ο διεκδικητής
Προσθήκες
Ο Ολυμπιακός επιβεβαιώνει σε κάθε αγώνα αυτά που γράφαμε από το καλοκαίρι. Ένα ρόστερ με χτυπητές ελλείψεις, τόσο σε θέσεις όσο και πρόσωπα. Η προσθήκη του Σπανούλη, αλλά και ο ρόλος που ανάλαβε, φωνάζει. Εάν υπήρχε στατιστικό που να καταγράφει το χρόνο στον οποίο η μπάλα είναι στα χέρια του Λαρισαίου στην επίθεση, νομίζω πως ο V-Span θα ήταν από τώρα πρωταθλητής. Το παραπάνω δε μειώνει την αμυντική του παρουσία, η οποία είναι εντυπωσιακή. Επιτυχημένη κρίνεται και η αλλαγή Βούισιτς - Νεστέροβιτς, αφού μέχρι τώρα ο Σλοβένος αποδεικνύεται αξιόπιστος (τουλάχιστον επιθετικά).
Ελλείψεις
Από εκεί και πέρα το χάος... Πραγματικά δεν πίστευα ότι θα έρθει η ημέρα που θα αναπολούσα το Βασιλόπουλο. Τριάρι δεν υπάρχει ούτε για πλάκα. Ο Παπανικολάου προσπαθεί, αλλά ακόμα δεν είναι ικανός για μεγάλα πράγματα και δυνατές κόντρες. Ο Κέσελ συνεχίζει να επιβεβαιώνει ότι το δυνατό του σημείο είναι ο μάνατζέρ του (και συνεργάτης του γιου του Σοφού, μην ξεχνιόμαστε). Από κοντά κι ο Νίλσεν, το πουλέν του κ. Μελάγιες, του ενός εκ των δύο δημοσιογράφων που ακολούθησαν την προετοιμασία του Ολυμπιακού. Η φωτογραφία του Αυστραλού με το μπουζούκι που είχαμε δημοσιεύσει τον Αύγουστο, είναι η ενδεικτικότερη της προσφοράς του ως τώρα.
Με αλχημείες σε δύο θέσεις, ομάδα δε φτιάχνεται. Τη στιγμή που τα τελευταία 3 χρόνια κατά μέσο όρο 7.000 άνθρωποι σε εμπιστεύονται και αγοράζουν διαρκείας, το να περιμένεις την επιστροφή του Πυργιώτη forward (του €1,2εκ.) και να πρέπει να βλέπεις Νίλσεν, Παπανικολάου, Κέσελ, Πελεκάνο, Έρτσεγκ κλπ, είναι τιμωρία. Κατ'ουσία ο κόσμος του Ολυμπιακού δεν περιμένει την ομάδα να δέσει, περιμένει την ομάδα να συνηθίσει τις ελλείψεις του ρόστερ. Κι όλα αυτά ενώ η Ρεάλ προσπαθεί να απαλλαγεί από το Βελίτσκοβιτς... Παράκληση στο ρεπορτάζ του Γαύρου: η έλλειψη σε ποιότητα δε μεταφράζεται στο φτιάχνω ΟΜΑΔΑ. Η Μπάρτσα και ο ΠΑΟ είναι ΟΜΑΔΕΣ, αλλά για να τους φτάσουμε πρέπει ν'αγοράσουμε 2-3 πρωταγωνιστές. Απλά.
Προσοχή
Ένα τελευταίο και σημαντικό: παρακολουθώντας το ματς του Ολυμπιακού με τη Σαρλερουά (δε θα την πω ποτέ Σπιρού), διαπίστωσα πως η πτώση του Τεόντοσιτς έχει λόγο και αιτία. Σίγουρα ο Μίλος έχει ύφος μπλαζέ και σίγουρα δεν είναι ο παίχτης που θα φύγει ματωμένος από το παρκέ. Όμως: η μπάλα φέτος δεν πηγαίνει στα δικά του χέρια για την οργάνωση. Δεν ξέρω εάν το παρακάτω έχει τύχει μέχρι τώρα, αλλά όταν ο Σπανούλης είναι στο παρκέ (~28'/αγώνα), ο Μίλος αράζει στο φτερό και περιμένει. Όλη η επίθεση του Ολυμπιακού στηρίζεται στις επινοήσεις του Λαρισαίου, κάτι που φαντάζομαι ότι ήταν στο πακέτο της μεταγραφής. Ο Τεόντοσιτς αρκείται σε 1-2 σουτ - τα οποία και δεν είναι πίσω από screen - και όταν αυτά δεν μπουν τον παίρνει η κάτω βόλτα. Δεν είναι εκτός φόρμας ο Σέρβος, εκτός ρυθμού και συστημάτων είναι και αυτό πρέπει να το δει ο Ντούντα.
ολυμπιακός, παναθηναϊκός