Ένας εύκολος τρόπος για να καταλάβει κανείς την ποιότητα ενός τουρνουά, είναι να μελετήσει της καλύτερη πεντάδα της διοργάνωσης. Ήταν η επιλογή δύσκολη; Έχουν γίνει χάρες; Εάν η απάντηση είναι θετική δις, τότε μάλλον είμαστε στα ρηχά. Ένας παίχτης από τις 4 ομάδες των ημιτελικών και ο πρώτος σκόρερ του 15ημέρου. Ξεκινώντας λοιπόν από το 1:
Με το σπαθί τους
Για μια ακόμα φορά απολαύσαμε το Μίλος Τεόντοσιτς να οργανώνει μαεστρικά το παιχνίδι των Σέρβων. Όντας στην καλύτερη πεντάδα του Ευρωμπάσκετ το 2009, ο MVP της ευρωλίγκας που πέρασε και στην καλύτερη πεντάδα του Μουντομπάσκετ, ο νεαρός Σέρβος έχει πλέον καθιερωθεί ως ένας από τους 3 καλύτερους point guard στην Ευρώπη (Rubio και Διαμαντίδης οι άλλοι δύο). Το μεγάλο σουτ στο τέλος του προημιτελικού με την Ισπανία είναι το καλύτερο τελείωμα στον καλύτερο αγώνα του τουρνουά. Εάν δεν είχε περάσει η Σερβία τους Ισπανούς, εδώ θα στρογγυλοκάθοταν ο Huertas.
Ο Λουίς Σκόλα είναι εύκολα ο καλύτερος power forward στο μπασκετικό κόσμο πλην NBA (ίσως και αυτού συμπεριλαμβανομένου). Περιττό να τα ξαναλέμε, τα έχουμε σημειώσει εδώ. Απλά θα προσθέσω ότι από την ώρα που - ως παγκίτης στο NBA (για τους δικούς μας τους σκερβελέδες) - έβαλε στο ρεπερτόριό του το σουτ από τα 5-6 μέτρα είναι απλά ανίκητος.
Το μόνο σημείο στο οπίο χαλάστηκα με τον Kevin Durant ήταν όταν στο 3ο-4ο παιχνίδι συνειδητοποίησα πως ο τύπος παίζει μόνος του για τους Αμερικάνους! Στην κυριολεξία, οι υπόλοιποι είναι διακοσμητικοί ρολίστες. Ελάχιστα θα άλλαζαν εάν στη θέση του Billups ήταν ο Kidd, στη θέση του Love, ο Lopez κλπ. Ο τύπος είναι από αλλού: πραγματική καλαθομηχανή, ενώ το ύψος του τον βοηθάει να σουτάρει πάνω από τους αντιπάλους. Τον είχα παρακολουθήσει και στα playoffs του NBA, όταν κόντεψε να αποκλείσει τους (μετέπειτα πρωταθλητές) Lakers στον πρώτο γύρο, κάνοντας άλογο τον Artest, αλλά φανταζόμουν ότι με τις Ευρωπαϊκές άμυνες θα τα βρει σκούρα. Στη διάρκεια του τουρνουά αναρωτιόμουνα πώς οι αντίπαλοι προπονητές δεν έχουν στήσει όλη την άμυνά τους επάνω του. Καταλήγω ότι ίσως και να το προσπάθησαν...
Οι χάρες
Ο Λίνας Κλέιζα ήταν καλός στο τουρνουά, απλά όχι καταλυτικός. Όπως και στον Ολυμπιακό, σκόραρε πολύ, αλλά σκόραρε όταν δεν είχε και τόσο σημασία. Με εξαίρεση το μικρό τελικό - στον οποίο όμως οι Σέρβοι δεν την πάλευαν -, ο Λίνας έκανε αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα: έπαιξε για τα στατιστικά του. Πραγματικός πρωταγωνιστής της Λιθουανίας, η βελτιωμένη έκδοση του Σεϊμπούτις, ο απόφοιτος του Duke, Martynas Pocius. Εξαιρετικός.
Τελειώνω με τη μεγαλύτερη παραφωνία όλων, το "Τούρκικο τοτέμ" (άρε Χατζηγεωργίου γίγαντα), Hedo Turkoglu. Αφού έσπασε τα στεφάνια και τα νεύρα μας, κοκκίνησε τα χέρια του από τα παλαμάκια και παραλίγο πλακώθηκε με τον Chandler (άντε ντε, εδώ σε θέλω!), το τοτέμ απέδειξε αυτό που όλοι σκέφτονταν και γελάγανε όταν οι Raptors του προσέφεραν τεράστιο συμβόλαιο 1 χρόνο πριν: ο Hedo είναι απλά ένας καλούτσικος ημίψηλος σουτέρ, χωρίς μυαλό και διάθεση για ο,τιδήποτε άλλο μέσα στο γήπεδο. Εάν έπρεπε να επιλεγεί κάποιος από τους διοργανωτές σίγουρα δε θα έπρεπε να είναι αυτός, ούτε όμως και ο αδιάφορος μέχρι και φοβισμένος Ilyasova. Ίσως ο Onan λόγω πάθους, ή ο Tunceri λόγω σταθερότητως και του κρίσιμου καλαθιού στον ημιτελικό.
Αποκάλυψη
Αποκάλυψη του τουρνουά, πέρα από τον Pocius, είναι για μένα ο Marko Keselj. Ειδικά για μένα που σε αρκετές ευκαιρίες λοιδόρησα την επιλογή του Ίβκοβιτς στη μεταγραφική περίοδο. Τρελός χεράς και σίγουρα ο καλύτερος spot shooter του τουρνουά είναι αξιοπερίεργο το πώς παρέμεινε στην αφάνεια μέχρι τώρα με τέτοιο σουτ. Στην Τουρκία ξεκίνησε ως αλλαγή του Μπιέλιτσα, αλλά κατέληξε να πάρει τη φανέλα βασικού σπίτι του. Δεν περιμένω να κάνει τα ίδια όργια στην κανονική περίοδο, αλλά σίγουρα αποτελεί μια πολύ καλή επιλογή, ειδικά εάν αποκτήθηκε όπως λέγεται ως ελεύθερος.
Με εντυπωσίασαν επίσης ο πολύ καλός και αφανής Savanovic, ο shooting guard που οι Έλληνες προπονητές έχουν μάθει να μισούν Kirk Penney, η μεγάλη (κυριολεκτικά) μορφή Peter John Ramos και το backup του Khryapa στη Ρωσία, Andrey Vorontsevich.
Εντέλει
Εντέλει ένα τουρνουά κατώτερο των προσδοκιών, με κακή διαιτησία, λίγα καλά (αλλά πολύ καλά) παιχνίδια που γρήγορα θα ξεχαστεί. Μπασκετικά δε γίναμε σοφότεροι, αφού οι μόνες 2 καινοτομίες στο δικό μου playbook(!) ήταν η προσαρμοσμένη ζώνη του Τάνιεβιτς και το τελευταίο "σοφό" play του Ντούντα στον ημιτελικό. Ενθαρρυντικό είναι ότι με τις τροποποιήσεις που θα περάσουν (τρίποντο στα 6,75, χρόνος μετά από φάουλ στο τέλος της επίθεσης κλπ) θα ευνοηθούν οι ομάδες με ποιότητα. Αποθαρρυντικό ότι η FIBA αυξάνει τις ομάδες στο Ευρωμπάσκετ. Εάν κοιμηθήκαμε φέτος, ετοιμάζω από τώρα για του χρόνου μαξιλάρι. Ραντεβού στη Λιθουανία.
μουντομπάσκετ 2010