Φινάλε απόψε στο Ακρόπολις και ταυτόχρονα το δυσκολότερο τεστ στις μέχρι τώρα δοκιμασίες της (Ελλάδα - Σερβία, 19/08 21:45). Η ελληνική ομάδα παίζει φρενιασμένη, λογικά κάποια στιγμή το παιχνίδι θα ξεφύγει και τότε όλα θα γίνουν ευκολότερα. Άσσος του 1,85 με handicap 12,5 πόντους.
Απολογισμός
Έχω παρακολουθήσει σχεδόν όλα τα φιλικά της ομάδας του Καζλάουσκας μέχρι τώρα. Αν και τα σημεία βελτίωσης είναι εμφανή, η αλήθεια είναι ότι δε θυμάμαι κάποια χρονιά που η προετοιμασία να έχει πάει άσχημα. Τις περισσότερες φορές η Εθνική "χτυπάει" το Ακρόπολις, ενώ λόγω και της φύσης των φιλικών, η Ελλάδα δείχνει πάντα σε καλή κατάσταση. Τέτοιου είδους αγώνες ευνοούν πάντα τις ομάδες με μεγάλη ομοιογένεια και η επίσημη αγαπημένη τα τελευταία χρόνια έχει ένα σταθερότατο κορμό (τόσο σε αυτούς που προκρίνονται, όσο και σε αυτούς που κόβονται!). Η πλειοψηφία των παιχνιδιών δεν εξελίσσονται σε σετ αναμετρήσεις, ενώ και τα σουτ εκτελούνται με πολύ λιγότερη πίεση και άγχος. Όλα αυτά είναι στοιχεία που ευνοούν τους διεθνείς, οι οποίοι χαρακτηρίζονται από αθλήτικά προσόντα, διάθεση για άμυνα, τρέξιμο και αιφνδιασμό, αλλά στο σετ παιχνίδι και την απειλή από απόσταση, υστερούν.
Νέα δεδομένα
Η παρουσία του Διαμαντίδη "χτίζει" τη βασική μας πεντάδα, αφού το πολυεργαλείο Μήτσος προσφέρει τόσο σε άμυνα και ριμπάουντ, όσο και σουτ από την κορυφή του τριπόντου. Από εκεί και πέρα, ο Σόφο δείχνει (για έκτη φορά;) αναγεννημένος, αλλά θα ψάξει τη διάρκεια. Ο Μπουρούσης ξεκίνησε φουριόζος, αλλά ο τραυματισμός τον πρόλαβε. Ο Καλάθης τέλος θυμίζει μέρες Gators, αν και φοβάμαι ότι για τα όργια αυτά απαιτείται μεγάλος χρόνος στο παρκέ και ο Γιόνας δε νομίζω ότι θα του τον δώσει. Οι υπόλοιποι κινούνται λίγο πολύ στα ίδια (καλούτσικα) επίπεδα.
Επικρατέστεροι
Γενικά πιστεύω ότι φέτος στην Τουρκία θα ισχύσει το ίδιο που ίσχυε πέρυσι στην Πολωνία: 4-5 ομάδες είναι περίπου στα ίδια και τα πάντα θα κριθούν από την ημέρα που θα βρίσκονται τη στιγμή των knockout παιχνιδιών. Οι Αμερικάνοι είναι γρίφος, περισσότερο λόγω αθλητικών προσόντων και λιγότερο ονομάτων. Μαζί με τους Ισπανούς, τους Αργεντινούς και την Εθνική μας είναι οι επικρατέστερες ομάδες για την τετράδα. Τουρκία, Σερβία και Βραζιλία θα είναι επίσης επικίνδυνες. Η Τουρκία συγκεκριμένα, τόσο λόγω έδρας, όσο και λόγω ονομάτων, ήταν στα μάτια μου φαβορί για μετάλλιο. Τα αποτελέσματα ωστόσο, αλλά και οι εμφανίσεις στα φιλικά έδειξαν μια ομάδα προβληματική, χωρίς ταυτότητα και προσανατολισμό. Αμφιβάλλω ότι οι "γείτονες" θα είναι τόσο κακοί στα επίσημα, ενώ και ο κόσμος πιθανώς θα τους ανεβάσει.
Σταυρώματα
Γίνεται εύκολα λοιπόν αντιληπτό, ότι το παιχνίδι θα παιχτεί στα σταυρώματα. Καλές οι αξίες, η ελληνική ψυχή, το ευ αγωνίζεσθαι και τα ιδανικά, αλλά τα μετάλλια καλύτερα. Το περσινό δείγμα γραφής του Καζλάουσκας με γεμίζει ασφάλεια, δεν ανησυχώ. Κάπως έτσι, όντας κατ'εμέ χειρότεροι, καταταχθήκαμε τρίτοι και οι Γάλλοι πέμπτοι. Ακόμα θυμάμαι τον Τόνι Πάρκερ να ξενερώνει με το καλάθι του Ντε Κολό και τα "γαλλικά" που άκουσε ο μικρός από τον Ντιό στ'αποδυτήρια.
Όλοι στο Ιβανώφειο
Για κλείσιμο, κάτι που έπεσε στην αντίληψή μου από τις σημερινές αθλητικές εφημερίδες: δεδομένης της καφρίλας που πλαισιώνει τον ελληνικό αθλητισμό, είναι παρήγορο να βλέπει κανείς ότι οι "δράστες" τουλάχιστον χαρακτηρίζονται από χιούμορ. Οι οπαδοί του Ηρακλή εδώ και καιρό αναζητούν απαντήσεις από τον τέως πρόεδρο και εν ενεργεία τραγουδιστή Αντώνη Ρέμο, σε θέματα οικονομικής διαχείρησης. Ο Αντώνης, σε μια προσπάθεια εκτόνωσης της κατάστασης και αφού έμεινε για ένα μικρό διάστημα στην αφάνεια, ξεκίνησε εμφανίσεις σε νυχτερινό κέντρο της Θεσσαλονίκης. Οι συμπαθέστατες "γριές" το αντιλήφθηκαν. Κι εξέδωσαν την παρακάτω ανακοίνωση/πρόσκληση. Προσοχή στο υστερόγραφο:
“20 Αυγούστου 2010, με τις μνήμες ακόμα νωπές από τον ιστορικό αγώνα που έδωσε ο λαός του Ηρακλή για τη σωτηρία της ομάδας, πριν ακόμα ξεπρηστούν τα πόδια μας από τις αμέτρητες πορείες στους δρόμους της χώρας, πριν ακόμα αδειάσουν τα πνευμόνια μας από τα δακρυγόνα, πριν καλά καλά επουλωθούν τα τραύματα από τα χτυπήματα της ελληνικής αστυνομίας, με τα συναισθήματα του θυμού της οργής και της αγωνίας να μην έχουν εγκαταλείψει ακόμα την ψυχή μας, ο βασικός υπαίτιος όλης αυτής της κατάστασης σε μια κίνηση αλαζονείας αλλά και ασέβειας, αποφασίζει να επιστρέψει στη Θεσσαλονίκη, όχι για να δώσει λύση στα προβλήματα του Ηρακλή, αλλά για να εμφανιστεί στα μπουζούκια. Η κίνηση αυτή μπορεί να ερμηνευτεί μόνο σαν πρόκληση και έτσι θα αντιμετωπιστεί.
Εσύ που συνήθισες να μας κοιτάς στα μάτια πίσω από στρατιές μπράβων και ματατζήδων. Εσένα που η δειλία σου ξεπερνά κάθε φαντασία. Εσύ που κατάντησες τον μεγαλύτερο σύλλογο της πόλης ένα μόνιμο κοινωνικό πρόβλημα, εσύ τολμάς να προκαλείς ένα χιλιοταλαιπωρημένο κόσμο και να τον εξαναγκάζεις σε πράξεις που σε αυτή τη χρονική στιγμή ήταν το τελευταίο που χρειάζονταν.
Καλούμε λοιπόν όλα τα αδέλφια οπαδούς και φιλάθλους του Ηρακλή, όλους αυτούς που κέρδισαν με τη δυναμική τους, τους δρόμους ολόκληρης της Ελλάδας, αυτούς που έκαναν μια ολόκληρη χώρα να παραμιλά με τον ανένδοτο, συνεπή, μα πάνω από όλα αξιοπρεπή αγώνα τους, όλους αυτούς που έκλαψαν, που έχασαν τον ύπνο τους γι’ αυτό το σύλλογο, τη διοίκηση του γυμναστικού συλλόγου καθώς και τη διοίκηση της ΠΑΕ, να συστρατευθούν μαζί μας και να δηλώσουν παρών στη τελευταία πράξη του «δράματος», την Παρασκευή στις 20:00 στο ιβανώφειο με αυτοκίνητα και μηχανές, για να πάμε όλοι μαζί να ζητήσουμε απαντήσεις από αυτόν που πραγματικά τις χρωστά!
ΥΓ: ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΜΗΝ ΑΝΥΣΗΧΕΙΣ… ΔΕ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙΣ ΝΑ ΚΡΥΦΤΕΙΣ!!”
εθνική, μουντομπάσκετ 2010, προγνωστικά μπάσκετ