Ημέρα φιλικών και σήμερα. Ενόψει μουντομπάσκετ, οι ομάδες προσπαθούν να βρουν τα πατήματά τους, να δεθούν, να συνηθίσουν τις απουσίες και ν'αφομοιώσουν τα καινούρια πρόσωπα.
Η επίσημη αγαπημένη ξεκίνησε χαλαρότατα με τους Κύπριους, συνεχίζει χαλαρά με τους Γερμανούς και κάπως έτσι θα πάει μέχρι το Ακρόπολις, όταν και θα συμμετάσχει στο πρώτο και τελευταίο σοβαρό τουρνουά.
Μια γρήγορη ματιά στο ρόστερ (ακόμα και πριν την τελική επιλογή) καταδεικνύει τις ίδιες αρετές, αλλά και μειονεκτήματα, που παρουσιάσαμε τα τελυταία 5 χρόνια: γρήγορη, αθλητική και κοντρολαρισμένη ομάδα που θα κυνηγήσει κάθε μπάλα στην άμυνα, προκειμένου να βγει γρήγορα στον αιφνιδιασμό. Το ριμπάουντ δε θα είναι το δυνατό μας όπλο, αν και με την προσθήκη του Διαμαντίδη, σίγουρα θα είμαστε σε καλύτερη κατάσταση απ'ότι στην Πολωνία.
Αχίλλειος πτέρνα και ο λόγος για τον οποίο θα αποφεύγουμε το set παιχνίδι σαν το διάβολο, η έλλειψη αξιόπιστου περιφερειακού σουτ. Πραγματικά, στο περίφημο "πρόγραμμα υποδομής", δε βρέθηκε ένας εκ των ειδικών που να παρατηρήσει τη λειψανδρία και να προωθήσει μια λύση για το πρόβλημα; Εντάξει, και παλιότερα, ποτέ δεν είχαμε τη στάμπα των μπόμπερ, αλλά πλέον το πρόβλημα έχει παραγίνει. Με την εξαίρεση του Γιάννη "ακροβολημένου" Μπουρούση, οι υπόλοιποι διεθνείς 9/10 φορές θα προτιμήσουν τη διείσδυση, την πάσα και μόνο ως τελευταία λύση το τούβλο.
Για σήμερα, στο φιλικό με τους Γερμανούς, άσσος της Εθνικής του 1,85 με handicap 14,5 πόντους (Ελλάδα - Γερμανία, 06/08 21:00).
Αν και η στήλη είναι αυστηρά μπασκετική, κάποιες φορές η επικαιρότητα υπερπηδά (overlap) τα όρια της θεματολογίας. Πόσο μάλλον όταν η αφορμή είναι τόσο "συγγενική". Το 2005, όταν και ο προηγούμενος ιδιοκτήτης της ερυθρόλευκης ΚΑΕ παρέδιδε την ομάδα στους αφούς Αγγελόπουλους, παρακολουθούσα στην τηλεόραση τους πάντες συγκινημένους να αναπολούν το μεγάλο έργο του προκατόχου. Πώς πήρε την ομάδα από την αφάνεια, πώς την έκανε πρωταγωνίστρια και πώς κατέληξε να δημιουργήσει μια δυναστεία. Όλοι καταφέρονταν εναντίον του βδελυρού συστήματος που κατάφερε ν'απομακρύνει ένα αγνό φίλαθλο και μέγα Πειραιώτη Ολυμπιακό. Σκηνές άρρωστες, παρόμοιες μ'εκείνες της φυγής του όσιου Ρίμπο, χωρίς κανένας να υπογραμμίζει την κατάντια της ομάδας που παρέδιδε. Το ν'αναφέρω το τότε ρόστερ είναι περιττό: χαρακτηριστικό της κατάστασης είναι ότι οι δύο που "ξεχώρισαν" κι έμειναν την επόμενη χρονιά ήταν οι Πρίντεζης κι Αγαδάκος. Ενέτει 2010 η ομάδα ακόμα να στρώσει...
Χαζεύοντας τον αγώνα χτες, σκεφτόμουν 2 πράγματα:
Πρώτα ότι παρόλο τις τόσες μεταγραφές που έκανε ο Μαρινάκης, τα κενά (οι περαιτέρω ελλείψεις) βγάζουν μάτια: ο κόφτης, ο γκολτζής και 1-2 backups είναι τόσο εμφανή που ξεχωρίζουν.
Κι έπειτα ότι μετά τη μετάθεση της έναρξης προετοιμασίας 2 φορές, ο προηγούμενος ιδιοκτήτης είχε ανακοινώσει ότι το μαγαζί κλείνει μέχρι νεοτέρας. Παύση εργασιών δηλαδή, μιας και όλα είναι μια χαρά και μπορούμε ν'ασχοληθούμε με άλλα πράγματα, δημιουργικότερα. Έτσι κι αλλιώς στο μεσοδιάστημα η ομάδα είχε προλάβει τον Επστάιν από την ΑΕΚ και το Λίνεν από τη Μάιντζ του Φέλιξ "κόμπρα του Κίτο" Μπόρχα.
Καλοί οι ηγέτες κι οι τροπαιοφόροι στρατηγοί, καλές οι κότες, τα κρασιά DaPipa, η Ριζούπολη και τα ΤσουΛού, ακόμα καλύτερα τα 12 στα 14, τα triple crown και τα McDonald's Open. Όλα καλά και άγια. Ο προσφορά ενός πραγματικού ηγέτη όμως φαίνεται στο τι αφήνει πίσω του, στην κατάσταση εντέλει που παραδίδει στους επόμενους. Κι εκεί ο προηγούμενος ιδιοκτήτης της ΠΑΕ ήταν εγκληματικός. Έτσι όπως το έχει ξανακάνει με τη ΚΑΕ.
Μήπως ρε Βαγγέλη να έστελνες και τον επίτιμο πρόεδρο και πρώην ιδιοκτήτη στο Ισραήλ; Και μήπως να μη γυρίσει ούτε αυτός με το αεροπλάνο; Όχι να τον αφήσεις, όχι, ας γυρίσει με κάποιο από τα καράβια σου. Όχι κατάστρωμα όμως. Αμπάρι Βαγγέλη. Αμπάρι.
ολυμπιακός, προγνωστικά μπάσκετ, εθνική, μουντομπάσκετ 2010