Οι Ισπανοί καθάρισαν με συνοπτικές διαδικασίες (85-63) τους Σέρβους οι οποίοι παραδόθηκαν άνευ όρων στο βασιλιά Gasol. Για να ήμαστε δίκαιοι, με την εμφάνισή τους οι Ισπανοί θα ισοπέδωναν εύκολα σχεδόν όλες τις πιθανές ομάδες που θα μπορούσαν να βρουν στον τελικό.
Η Εθνική μας καρδιοχτύπησε αλλά τελικά πήρε το παιχνίδι (57-56) από τους μαχητικότατους Σλοβένους σ’ έναν αγώνα που το σκορ δείχνει καθαρά τη διάθεση που είχαν και οι δύο για ένα κλειστό παιχνίδι. Συγχαρητήρια στο αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα που κράτησε το ελληνικό μπάσκετ σε τροχιά μεταλλίων.
Λίγα λόγια για τους μεταλλιοφόρους.
Οι Ισπανοί με κεκτημένη ταχύτητα και θέληση παρέκαμψαν τους Σέρβους, ανέβηκαν στην πρώτη θέση του βάθρου και πήραν το χρυσό μετάλλιο που τελικά ήθελαν περισσότερο απ’ όσο άφησαν να φανεί στην αρχή του τουρνουά. Η αλήθεια είναι ότι όσες φορές και να ξαναγινόταν το συγκεκριμένο τουρνουά μάλλον η ομάδα του Gasol θα το έπαιρνε με περισσότερη η λιγότερη ευκολία. Δεν είναι υπερβολή αν πούμε ότι ο Pau, ο MVP του τουρνουά, πήρε από το χέρι την ομάδα του και την οδήγησε στο μετάλλιο που έλειπε από τη συλλογή της. Ομάδα με ταλέντο, λύσεις, ποιότητα και πάνω απ’ όλα attitude η Ισπανία είναι, πλέον, από τις ομάδες φόβητρο στην ιστορία του παγκόσμιου μπάσκετ.
Η Εθνική μας έδειξε πάθος και ομαδικότητα, συστατικά απαραίτητα για να πετύχει η συνταγή της επιτυχίας. Αν σε αυτό προσθέσουμε ένα προπονητή που, παρά τις ενστάσεις πολλών ιδιαίτερα πριν από το τουρνουά, δείχνει να της ταιριάζει, τότε δεν μπορούμε παρά να είμαστε αισιόδοξοι για το μέλλον. Το χάλκινο μετάλλιο είναι επιτυχία και ας μην το θεωρούμε δεδομένο αφού η ομάδα μας δεν απείχε πολύ σε δυναμικότητα από τους υπόλοιπους διεκδικητές. Την τελευταία διαπίστωση θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν όλοι και κυρίως παίκτες και προπονητής. Αν κάτι μας λείπει είναι η ψυχολογία και η σωστή στάση απέναντι στα δύσκολα παιχνίδια. Με λίγα λόγια, η ομάδα μας πρέπει να βρει χαρακτήρα και σε αυτό καταλύτης θα είναι ένας παίκτης ηγέτης ο οποίος έλειψε από αυτό το τουρνουά. Η Ελλάδα δεν είναι ομαδάρα με την έννοια της Ισπανίας και μάλιστα ποτέ δεν ήταν. Ωστόσο, είχε τον τρόπο να κερδίζει στα δύσκολα λόγω σωστής διαχείρισης των δυνατοτήτων της στο εκάστοτε παιχνίδι. Θα το ξανακαταφέρει, αρκεί να μάθει από τα λάθη της χωρίς κόμπλεξ και ηττοπάθειες, αφού άλλωστε, είτε το θέλουμε είτε όχι, το μπάσκετ ήταν και θα είναι το άθλημα του Έλληνα.
Η αίσθηση που είχαν όλοι, ότι δηλαδή οι Σέρβοι ήρθαν ως συλλογείς εμπειριών, ήταν τελικά κάτι που δε μοιράζονταν οι πλάβι και φάνηκε από την αρχή του τουρνουά. Ο Ντούντα, έχοντας περάσει την ομάδα του από τη διαδικασία των προκριματικών, σμίλεψε, τρόχισε και έξυσε αδυναμίες και ιδιαιτερότητες των φοβερών μωρών του και τελικά έφτασε να καμαρώνει φτασμένους παίκτες στο τουρνουά και μια ομαδάρα μέσου όρου ηλικίας 22. Και πώς να μην είναι άλλωστε, τη στιγμή που για τους Γιούγκους αυτή είναι η καταλυτική ηλικία, η ηλικία μεταγραφής. Χωρίς υπερβολή, εάν οι Σέρβοι είχαν στο ρόστερ τους έναν ακόμα αρχισκόρερ (τύπου Στογίακοβιτς, ή έστω Ρακόσεβιτς, πιθανότατα θα μπορούσαν να φτάσουν μέχρι το τέλος. Όπως και να’χει, το ασημένιο για μια ομάδα που όλοι θεωρούσαν ότι βία θα φτάσει στα προημιτελικά είναι μεγάλη υπόθεση, έχοντας μάλιστα στη ζώνη της τα σκαλπ σημαντικότατων αντιπάλων (Ισπανία, Σλοβενία, Ρωσία). Μήπως ν’αρχίσουν να παρακαλάνε τον Ίβκοβιτς να συνεχίσει και μετά τους Ολυμπιακούς του Λονδίνου;