Η Ελλάδα μπήκε στο ματς, όπως θα έπρεπε να μπαίνει σε όλα της τα παιχνίδια: ταπεινά και αποφασιστικά, με διάθεση να κάνει αυτό που κάνει καλά (να καταστρέφει το παιχνίδι του αντιπάλου) στην άμυνα και να χτυπήσει με ό,τι καλύτερο έχει στην επίθεση. Φαίνεται ότι αυτό το μοντέλο λειτουργεί καλά για τους Έλληνες παίχτες, αφού, συνήθως, όταν ξεκινήσουν καλά, η συνέχεια είναι ανάλογη. Βουρ λοιπόν στους Ιλιάσοβα, Ασίκ, κι όσο μπορούσαμε τα drive του Τούρκογλου και μπροστά Σπανούλης και λίγο από Σοφοκλή. Το σχέδιο έπιασε και αν στο τέλος οι γείτονες απείλησαν με ανατροπή, οφείλοταν περισσότερο στο δικό μας άγχος και την έλλειψη ενός καθαρού (point guard) μυαλού.
Οι Κροάτες, όπως είχαμε σημειώσει, έκαναν την υπέρβαση για 20’, πάλεψαν το παιχνίδι για άλλα 20, αλλά στο τέλος έδειξαν γιατί φέτος έμειναν στα ρηχά: περίσσεια ταλέντου, αλλά σοβαρή έλλειψη τακτικής κι οργάνωσης παιχνιδιού. Το παιχνίδι θα πρέπει πάντως να προβληματίσει το Ζντοβτς, εκτός κι αν θεωρεί ότι οι Σλοβένοι θα τύχουν της ίδιας «περιποίησης» από τους πλάβι.
Στα σημερινά, αντιμέτωποι με τον κακό της δαίμονα η Εθνική μας θα παλέψει για μια θέση σ’ ένα τελικό που σίγουρα της αξίζει. Στον άλλο ημιτελικό, διασταυρώνονται δύο από τις ποιοτικότερες ομάδες του τουρνουά.
Αν και το να χάνεις στη μάχη για τον ημιτελικό στην παράταση είναι ψυχρολουσία, δεν πιστεύουμε πως οι Τούρκοι θα αφήσουν το παιχνίδι στην τύχη του. Οι διοργανωτές του παγκόσμιου του 2010 έδειξαν μια αξιοπρεπέστατη παρουσία από την αρχή της διοργάνωσης και λογικά θα θέλουν να τελειώσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Αν κάποιος είναι να δείξει λιγότερο ενδιαφέρον, θεωρούμε πως θα είναι οι Γάλλοι οι οποίοι άλλωστε τα είχαν παρατήσει ακόμα και με τους Ισπανούς από τα μισά του αγώνα. Άψυχοι εναντίον κουρασμένων.
Η αλήθεια είναι πως οι δύο ομάδες δεν προσέφεραν ιδιαίτερο θέαμα ακόμα και όταν μάχονταν για τη διάκριση πόσο μάλλον τώρα που όλα έχουν λίγο πολύ κριθεί. Περιμένουμε ένα ανιαρό παιχνίδι με τις δύο ομάδες ίσως να σκέφτονται περισσότερο πώς θα περάσει ο χρόνος και λιγότερο τη νίκη. Μικρό προβάδισμα, οι συγκεντρωμένοι του Μπλατ.
Φαίνεται το ‘χει η μοίρα μας με τους Ισπανούς. Τελικός παγκοσμίου του 2006, ημιτελικός ευρωμπάσκετ 2007 και τώρα πάλι στον ημιτελικό του 2009. Οι Ισπανοί είχαν μία μέρα ξεκούραση τη στιγμή που εμείς ιδροκοπούσαμε με τους Τούρκους στην παράταση. Παρά το ανώμαλο ξεκίνημα, δείχνουν τελικά ότι δύσκολα θα φύγουν από την Πολωνία με κάτι λιγότερο από το χρυσό ενώ η Εθνική μας παρουσιάζει σαφή προβλήματα στην επίθεση. Οι Ισπανοί έχουν τη λάμψη των αστέρων τους, εμείς την πίστη σε ένα νέο σχήμα. Μια μάχη Δαυίδ εναντίον Γολιάθ; Τρίτη και φαρμακερή; Η πίστη μας στη γαλανόλευκη και οι απαντήσεις στο παρκέ. Κλειδί για το παιχνίδι της εθνικής μας η άμυνα και το καθαρό μυαλό, ανεξαρτήτου σκορ, απ’ το πρώτο έως το τελευταίο λεπτό. Ίσως και μια καλύτερη εμφάνιση επιτέλους από τον Μπουρούση.
Δυστυχώς μόνο μία από τις δύο αυτές εξαιρετικές ομάδες θα περάσει στον τελικό. Οι Σέρβοι του μαέστρου Ivkovic που από την αρχή της διοργάνωσης παραδίδουν μαθήματα μπάσκετ, κόντρα στη σταθερότερη ομάδα του τουρνουά. Οι Σέρβοι διαθέτουν, ίσως περισσότερο ταλέντο, όμως η Σλοβενία είναι μια πιο all around ομάδα με σίγουρα περισσότερες λύσεις στο οπλοστάσιό της. Αν και οι Σέρβοι έχουν τη συμπάθειά μας δε μπορούμε παρά να αναγνωρίσουμε στους Σλοβένους την αξίωση να ξορκίσουν επιτέλους την κατάρα των χιαστεί παιχνιδιών και να προκριθούν στον τελικό. Εάν η FIBA θέλει να συνεχίσει το παραμύθι του fair play, ο Nachbar πρέπει να τιμωρηθεί αυστηρά για την κίνησή του στους Κροάτες στο τέλος του παιχνιδιού.